Diagnostyka autyzmu, zespołu Aspergera, ADHD

W Centrum Kontakt prowadzona jest specjalistyczna, kompleksowa diagnostyka tzw. całościowych zaburzeń rozwoju, m.in. autyzmu i zespołu Aspergera. Diagnostyka obejmuje diagnozę psychologiczną, prowadzoną przez psychologa oraz diagnozę psychiatryczną.


Kompleksowa diagnoza zaburzeń rozwojowych składa się z pięciu spotkań specjalistów z rodzicami i dzieckiem oraz konsylium specjalistów, w następującej kolejności:

  • Spotkanie rodziców z psychologiem – pogłębiony wywiad (ok. 2 godz.)
  • Dwa spotkania dziecka z psychologiem – obserwacja i badanie dziecka (2 x 1 godz.)
  • Spotkanie rodziców z psychiatrą – wywiad (ok. 1 godz.)
  • Badanie dziecka przez psychiatrę (ok. 1 godz.)
  • Konsultacja psychologa i psychiatry (ok. 30 min.)
  • Przekazanie diagnozy rodzicom we wspólnej rozmowie z psychiatrą i psychologiem (ok. 30 min.)

W przypadku osób dorosłych procedura jest taka sama. Jeśli przyjazd rodziców nie jest możliwy, prosimy o spotkanie z inną osobą bliską (np. rodzeństwo, współmałżonek) lub staramy się przeprowadzić wywiad poprzez np. skype lub wysłanie mailowo kwestionariusza z pytaniami.

Koszt kompleksowej diagnozy w pakiecie diagnostycznym, płatnym jednorazowo, wynosi 1150 zł.
Możliwe jest opłacenie każdego spotkania osobno, wtedy sumaryczny koszt wynosi 1370 zł.


Zespół

Magdalena Pytel
Psycholog, psychoterapeuta
    Andrzej Wakarow
    Lekarz, specjalista psychiatra, Dyrektor Medyczny Centrum Kontakt

      Autyzm

      Autyzm to zaburzenie rozwojowe, które jest coraz częściej diagnozowane u dzieci. Zaniepokojeni rodzice często zgłaszają się do lekarza lub psychologa, ponieważ widzą niepokojące sygnały w rozwoju ich dziecka – często jest to brak rozwoju mowy, brak reakcji na prośby czy polecenia, niechęć do nawiązywania kontaktów z innymi dziećmi, zachowania agresywne lub autoagresywne. Zachowania te rodzice obserwują zwykle pomiędzy 2 a 5 rokiem życia dziecka.

      Pierwszą osobą, która opisała autyzm jako odrębną jednostkę był lekarz psychiatra Leo Kanner, miało to miejsce w latach 40-tych XX wieku. Badania jego dotyczyły tylko chłopców, u których obserwował on nieumiejętność wchodzenia w kontakt z drugim człowiekiem, „dziwaczne” zachowania (np. kręcenie się wokół własnej osi, machanie rękoma) czy izolację od otoczenia.

      Aktualny stan wiedzy na temat autyzmu potwierdza , że jest to zaburzenie o charakterze neurorozwojowym, nie ma podłoża genetycznego ani środowiskowego. Najprawdopodobniej już w okresie życia płodowego dochodzi do zaburzenia pewnych procesów neurologicznych w mózgu, które potem mogą (ale nie muszą) skutkować pojawieniem się autyzmu. Autyzm statystycznie częściej dotyka chłopców i jego objawy najwyraźniej widoczne są od ok 2 roku życia dziecka.

      Charakterystyczne dla autyzmu są:

      • zaburzenia w rozwoju mowy (mowa nie rozwija się, jest opóźniona lub następuje regres w jej rozwoju),
      • schematyczne , powtarzalne zachowania – dzieci lubią stałość, przewidywalność, rytuały, nie lubią nagłych zmian (np. często dzieci chcą chodzić tylko jedną ulubioną trasą, bawią się tylko określonymi zabawkami),
      • używanie zabawek niezgodnie z ich przeznaczeniem – dzieci zamiast bawić się resorakami, ustawiają je w rzędy obok siebie, wpatrują się długo w wirujące obiekty (np. bączek, koła auta),
      • trudność we wchodzeniu w kontakty z rówieśnikami – dzieci albo izolują się od innych dzieci (np. nie chcą wejść na plac zabaw, gdy są tam inne dzieci) lub też nawiązuje te kontakty w nieprawidłowy sposób (np. zbyt mocno przytulają innych, popychają),
      • trudność z kontaktem wzrokowym – kontakt ten jest bardzo ulotny lub nie ma go wcale lub odwrotnie – jest on zbyt intensywny,
      • zachowania agresywne lub autoagresywne – zdarzają się dzieci, które z uwagi na swoje trudności w komunikacji z innymi potrafią uderzyć, popchnąć,
      • zachowania stymulacyjne – czyli takie, gdzie dziecko za pomocą swojego ciała dostarcza sobie stymulacji (np. wirowanie wokół własnej osi, machanie rączkami, manipulowanie paluszkami blisko oczu, podskakiwanie),
      • trudności w obrębie tzw. Integracji Sensorycznej – dziecko nie lubi określonego rodzaju faktur, materiałów, jada tylko wybrane (mocno ograniczone) przez siebie pokarmy, nie lubi być dotykane czy przytulane (lub wręcz odwrotnie potrzebuje tego w nadmiarze).

      Aby prawidłowo postawić diagnozę autyzmu potrzebny jest zespół specjalistów składający się z lekarza psychiatry dzieci i młodzieży oraz psychologa. Diagnoza polega na przeprowadzeniu szczegółowego wywiadu z rodzicami dziecka, a także na obserwacji samego dziecka – gdzie dziecko ma możliwość swobodnej zabawy, ale też proszone jest o wykonanie różnych poleceń.

      Po otrzymaniu diagnozy najlepszym rozwiązaniem jest podjęcie z dzieckiem intensywnej terapii – psychologicznej, pedagogicznej, logopedycznej oraz sensorycznej.

      W przypadku dzieci z autyzmem bardzo ważne jest, aby zaczynały one swoją przygodę z terapią w małych kameralnych grupach, gdzie mają zapewnioną opiekę indywidualną (tzw. terapeuta cień, który pracuje tylko z jednym dzieckiem). Istotne jest zapewnienie konkretnemu dziecku terapii szytej pod jego potrzeby – u niektórych większy nacisk należy położyć na zajęcia z pedagogiem, u innych z logopedą, etc. Plan terapii dziecka powinien zostać poprzedzony wykonaniem wcześniej odpowiednich testów, które pokazują specjalistom, gdzie leżą największe trudności.